Clinical Cases and Chairside

Cementowanie licówki z ceramiki szklanej

Przypadek kliniczny dr. Wiktora Pietraszewskiego BSC (HONS)

WSTĘP

Bazując na własnym doświadczeniu, można śmiało stwierdzić, że cementowanie licówek ceramicznych jest jedną z najbardziej stresujących i wymagających dużej precyzji procedur w stomatologii odtwórczej. Zabieg ten nie pozostawia żadnego marginesu na najdrobniejszy błąd, a dodatkowa presja wynika także z wysokich standardów estetycznych, które muszą być spełnione, aby uzyskać satysfakcjonujący efekt zarówno dla lekarza, jak i pacjenta. Współczesne protokoły kładą nacisk na bardzo oszczędną preparację, najlepiej całkowicie w obrębie szkliwa lub jedynie w minimalnym stopniu obejmującą zębinę. Należy pamiętać, że projekt pracy ostatecznej i zakres preparacji nie powinny być planowane w osobno. Wręcz przeciwnie - muszą być starannie skoordynowane, poprzez ścisłą komunikację i współpracę między lekarzem a technikiem, dzięki czemu uzyskany efekt końcowy będzie gwarantował biologiczne poszanowanie tkanek oraz przewidywalność w zakresie estetyki.

PREZENTACJA PRZYPADKU

Przypadek, który dziś omawiamy, jest dość wyjątkowy, ponieważ sytuacja wydarzyła się niespodziewanie i nie pozwoliła na komfortowe planowanie leczenia z typowymi etapami, takimi jak diagnostyczny wax-up czy mock-up. Zostały one pominięte ze względu na ograniczenia czasowe i budżetowe po stronie pacjentki — realia, z którymi zmaga się wielu klinicystów. Takie postępowanie stanie się w pełni uzasadnione po dokładnym omówieniu całego przypadku. Pacjentka to 70-letnia emerytka, którą opiekuję się od kilku lat. Dotychczasowa terapia koncentrowała się na leczeniu zachowawczym i stopniowej wymianie wypełnień w odcinku bocznym, z długoczasową perspektywą poprawy uzębienia w odcinku przednim zarówno pod względem funkcjonalnym, jak i estetycznym.

W dzisiejszych czasach względy finansowe często stanowią istotną przeszkodę dla pacjentów w akceptacji kompleksowych planów leczenia. W związku z tym skuteczna komunikacja i leczenie etapowe stają się niezbędnymi narzędziami w budowaniu zaufania pacjentów i długoterminowej współpracy. Ta konkretna wizyta była nagłą sytuacją, ponieważ pacjentka zgłosiła się z odłamaną licówką porcelanową na lewym siekaczu centralnym szczęki — zębie 21, zgodnie z oznaczeniem FDI (ryc. 1). Na szczęście, dzięki wcześniej już przeprowadzonym etapom terapii zachowawczej, mogliśmy przystąpić do fazy leczenia estetycznego bez większego wahania ze strony pacjentki.

Ryc. 1. Widok przed leczeniem - nagła sytuacja: Złamanie licówki ceramicznej.

Ryc. 2. Plan - DSD (cyfrowe planowanie uśmiechu) - 4 licówki porcelanowe i 4 bezpośrednie wypełnienia kompozytowe.

PLAN

Po wnikliwej analizie i dyskusji podjęto decyzję o usunięciu oraz wymianie czterech licówek porcelanowych a także wymianie czterech wypełnień kompozytowych klasy V i zastąpieniu ich nowymi, świeżymi bezpośrednimi wypełnieniami kompozytowymi (ryc. 2). Wszystkie osoby zaangażowane w leczenie były zadowolone z planu i pewne, że spełni on oczekiwania estetyczne pacjentki, a nawet je przewyższy. Podczas pierwszej wizyty czas był tak ograniczony, że dobudowano jedynie tymczasowo uszkodzoną licówkę kompozytem metodą bezpośrednią. Czas był ważnym czynnikiem również w dalszej perspektywie: pacjentka chciała kontynuować leczenie i zakończyć je jak najszybciej.

Główne punkty planu cyfrowego Projektowania Uśmiechu (DSD)

1. Wydłużenie brzegów siecznych siekaczy centralnych tak, by odpowiadały długości kłów
2. Równe zenity dziąsłowe
3. Odbudowa ubytków przyszyjkowych.

PREPARACJA, SKANY I LICÓWKI

Pierwszym krokiem było stworzenie wstępnego, bezpośredniego mock-up'u za pomocą płynnego kompozytu (ryc. 3), zgodnie z planem DSD (ryc. 2). Ten mock-up stanowił wizualny i funkcjonalny wzorzec pracy ostatecznej. Na jego podstawie pobrano wycisk, który służył później do wykonania licówek tymczasowych.

Preparację przeprowadzono z zastosowaniem OptraGate. Istniejące licówki usunięto najpierw za pomocą gruboziarnistego wiertła diamentowego na wysokich obrotach. Po zdjęciu większości starego materiału, uzyskano retrakcję dziąseł za pomocą nici retrakcyjnej, co dało lepszą widoczność i dostęp. Następnie preparację wykończono wiertłami diamentowymi o niższej ziarnistości i na mniejszych obrotach, aby zapewnić precyzję i bezpieczeństwo tkanek. Podczas preparacji zwracano uwagę, aby uzyskać harmonię girlandy dziąsłowej oraz odpowiednie pokrycie ubytków przyszyjkowych widocznych przy poprzednich uzupełnieniach (ryc. 4 i 5).